Dom Ptaków

12 lat temu zostawiłam życie w Warszawie oraz Berlinie i przeniosłam się na Podlasie. To nie była ucieczka, tylko świadomy wybór – powrót do miejsca, które od zawsze było mi bliskie. Pochodzę z Podlasia, a dodatkowo niedaleko jest Supraśl, o którym marzyłam jeszcze jako dziewczyna. Zawsze ciągnęło mnie do pograniczy – miejsc, gdzie spotykają się różne kultury, religie i historie, gdzie nic nie jest jednoznaczne i wszystko się przenika. Jestem malarką, po Akademii Sztuk Pięknych. Malowanie towarzyszy mi od dzieciństwa – zaczęło się w czasie choroby i pobytów w szpitalach, kiedy było dla mnie naturalnym sposobem radzenia sobie i bycia ze sobą. Przez lata byłam obecna w świecie galerii i wystaw i to doświadczenie było dla mnie ważne. Z czasem jednak coraz bardziej zaczęło mnie ciągnąć w stronę kontemplacji, prostoty i głębszego bycia w procesie tworzenia – bliżej ikon, ciszy i spotkania z drugim człowiekiem. Dziś malowanie jest moją główną drogą, a wokół niego pojawiają się inne formy – czasem pieśń, czasem ruch, czasem bycie razem w prostych działaniach, które od zawsze były częścią ludzkiego życia. Mieszkam tu z synem Antonim i kotami Zośką i Eliaszem. Wybrałam to miejsce, bo daje przestrzeń, której sama potrzebuję – mniej bodźców, więcej oddechu, ciszy i uważności. I właśnie taką przestrzeń tworzę dla tych, którzy do nas przyjeżdżają.